Боз-Айгырдын боз бороону ыркырап,
Боздогондо ботодой бир буркурап.
Бу дүйнөдө жалгыз өзүм калгансып,
Буулугамын жазылбаган ыр сымак. 

Кара талдын карт бутагын жапырып,
Карды-кардай, чаңды-чаңдай сапырып.
Жаалы күчөп, жанып сабап келгенде,
Жашынчу жер таппай турат макулук. 

Бороон! Бороон! Сен качанкы боз бороон.
Бойго жеткен ашыктарга дос бороон.
Урпак келсе кубанычтан удургуп,
Узаганда уңшуп ыйлап коштогон. 

Сен экөөбүз бир көчөгө түшүп эй,
Сен экөөбүз чүкө ойночук үшүбөй.
Караңгыда жан-жагымдан ышкырып,
Кадимкидей караан элең кишидей. 

Сен экөөбүз коюн-колтук алышып,
Сен экөөбүз ат жалында жарышып.
Үзүлчүдөй эс-акылдан кыз сүйдүк,
Үстүбүздөн бурганактап кар учуп. 

Чогуу бастык тобокелдеп дарчыдай,
Чогуу актык чоң турмушка тамчыдай.
Ынак досум бирок бүгүн негедир,
Ыркырайсың мени жутуп алчудай. 

Албууттанбай токто бороон, токтогун,
Ал кездеги апам тиккен жок тонум.
Жылас болуп өткүр кезим, өрт кезим,
Жылуулукту самап калган окшодум. 

Боройлоп да, борошолоп жыл чубап,
Бороон! Бороон! Токтоор эмес бул чунак.
Боз-Айгырды ашып кетип баратат,
Бороондогон кайран гана курч убак.

Боз-Айгырдын боз бороон алгач бул жерде - Адабий Ордо жарыяланды.

* * *

Кыйкууласа биздин жердин үстүнөн,
Кыйрап дүйнөм узатчу элем, күтчү элем.
Качандыр бир укпай калып үндөрүн,
Каркырасыз тосуп жүрөм күздү мен. 

Каркырасыз кар сампарлап кыламык,
Каркырасыз жашоо дале уланып.
Мерес мезгил ташкынында бир күнү,
Мен да кошо агып кетем бул анык. 

Дал ушундай тоолор-түздөр саргайып,
Дал ушундай талааларда мал жайып.
Жүргөн чакта тээ бийикте бараткан,
Жүрөктү эзчү карааныңар калдайып. 

Бурганактуу бороон-чапкын коштолуп,
Буулуккан бир сезим менде козголуп.
Кыйбас жандай кол булгалап калчу элем,
Кыялымда силер менен дос болуп. 

Бир жакындап, бир закымдап, кичирип,
Бир узарып, бир кыскарып үзүлүп.
Учкан сындуу каркыралар андагы,
Учуп жатат ушул күндөр тизилип. 

Ашып турам өмүрүмдүн теңинен,
Асыл жылдар кемигени кемиген.
Сары күз аай, келгениңде дайыма,
Санаага эле окшоштурам сени мен. 

Эмне санаа, кимди карайм күтүнүп?
Эч нерсени биле албадым түшүнүп.
Эрдемсинип иш кылдым деп жүрүпмүн,
Эшигимден чуркап чыкса ит үрүп. 

Кандай санаа капилет бул күздөгү?
Карга айланды катуу нөшөр биздеги.
Кычашкансып ал ан сайын жүрөктү,
Кысып турат бир кусалык ичтеги. 

Ийип башты көр турмуштун шартына,
Из калбаптыр бир кылчайсам артыма.
Бар болгону калган экен эсимде,
Балалык кез, анан кайткан каркыра. 

Кыйкууласа биздин жердин үстүнөн,
Кыйрап дүйнөм узатчу элем, күтчү элем.
Качандыр бир караандарын жоготуп,
Каркырасыз тосуп жүрөм күздү мен.

“Кыйкууласа биздин жердин үстүнөн…” алгач бул жерде - Адабий Ордо жарыяланды.

* * *

Эх, ошол кез! Ошондогу айылда,
Эч ким илип олтурчу эмес эшигин.
Бөбөктөрдү коңшусуна дайындап,
Бөлөп коюп кете берчү бешигин. 

Чака-челек мелт-калт толгон айран, сүт,
Чакырылбай өзү келген коноктор.
Бүлүк түшкөн, күлүп түшкөн кайран кез,
Бүгүн менин балдарыма жомоктой. 

Жакындатып туруучу эле баарысын,
Жапыз үйлөр, жапырылган тор зымдар.
Жакшы адамдар акысыз да, кайрымсыз,
Жардамдашып бири-бирине кол сунган. 

Айыл жапырт чогулушуп түлөөгө,
Ала чуркап идиш-аяк, төшөгүн.
Келин алып, кыз узатса бирөөлөр,
Келип баары көркү чыкчу көчөнүн. 

Мезгил өттү. Мерестикти үйрөндүк,
Мен барбаймын телефондон чалбаса.
Басып бирөө алуучудай үйлөрдү,
Баарыбыз тең койдук темир дарбаза. 

Эсеп-чоттун эбин тапты келиндер,
Эзелкидей ичпей калдык айранын.
Саап-саабай, чыгып-чыкпай желинден,
Саалган сүттөр самын-чайга айланып. 

Жалпыбыз тең пенде экенбиз бир акма,
Жасап-түзөп үйдүн ичин оңдодук.
Кенен кылдык бөлмөлөрдү бирок да,
Кеткени жок пейилибиз чоң болуп. 

Эх, ошол кез! Мен кичине чагымда,
Эч ким кулптап бекитчү эмес эшигин.
Жөпжөнөкөй жыгач болчу каалга,
Жөлөп коюп кете берчү өтүгүн.

“Эх, ошол кез…” алгач бул жерде - Адабий Ордо жарыяланды.

* * *

Эсендикте жүргөнүмө сүйүнүп,
Эртели-кеч оокат-аш деп жүгүрүп.
Элеттеги алакандай айылда,
Эл катары өтүп жатат тирилик. 

Эл катары үй-бүлөм бар, жарым бар.
Эл катары бирин-экин малым бар.
Кыйма-чийме чатырлары жабылган,
Кыялымда эки кабат тамым бар.. 

Эл катары ашка-тойго барамын,
Эсептелип акча менен кадамым.
Ар бир жазда ойлоп коём, а бирок,
Азыр деле тигиле элек дарагым. 

Жалган айтып батпасам деп күнөөгө,
Жаман айтып албасам деп бирөөгө.
Чыгып барам тепкичинен турмуштун,
Чымын жанды коюп коюп күрөөгө. 

Жашап келем бирди экиге кошсом деп,
Жан жагымда душман турат достон көп.
Жарым айтат: “Эл катары мен деле,
Жаңы жылды чет өлкөдөн тозсом деп”. 

Аман болсок жетебиз деп ага да,
Андан көрө өмүр берсин садага.
Капаланбай бир аз чыдап тургун деп,
Карала уйду айдап жөнөйм бадага. 

Ууру кылбай, ак мээнеттин нанын жеп,
Уул-кызыма эртеңкинин камын жеп…
Эл ичинде тирүүлүгүм ошолдур,
Эгер уксаң мен жөнүндө айың кеп.

Не кыламын бирөөлөргө ор казып,
Не кыламын бирөөлөргө тор жазып.
Эки чыны карандай чай ичсем да,
Эл катары жүргөндүгүм зор бакыт.

“Эсендикте жүргөнүмө сүйүнүп…” алгач бул жерде - Адабий Ордо жарыяланды.

Арымында турмуш деген сапардын,
Азбы-көппү бакыт даамын тата алдым.
Антсе деле кусам артат кай бирде
Ат жыттанган ичигине атамдын.

Кабый тиккен кара көрпө, оор, узун,
Кайдан билсин кадырыңды доор ушул?
Кайран ичик кар-бороонду сездирбей,
Карагердин кошо жапчу соорусун.

Күн шашкеде кайтып келип жылкыдан,
Күрс жөтөлүп тээ эшиктин сыртынан.
Жаш чагында көкбөрүдөн жыгылып,
Жарыктыгым бир бутунан сылтыган

атам кирип, айтчу кеби: Кургур, а,
Аталуулар алты тойду тургула!
Анан бизге жаап жатса ичигин,
Аттын жыты өрдөп кетчү мурдума.

Дүрүлдөйт от темир меште, төрдө жүк,
Дүнүйөбүз бир кичине бөлмөлүк.
Эски ичикти талашчубуз уядай,
Эжем экөөбүз эки күчүк өңдөнүп.

Жазбы, кышпы жалаң малга кийилип,
Жака-жеңи даакы болуп сүрүлүп.
Ал ичикке сиңип бүткөн далай жыл,
Атам менен аттын жыты биригип.

…Тобо кылам, аппак төшөк жатканым,
Толгоп сезим тээ балалык чактарым…
Атырдан да жыттуу болгон миң эсе,
Андай жытты бирок такыр таппадым.

Ичик алгач бул жерде - Адабий Ордо жарыяланды.

*   *   *

Жашап жаткан уяңды бузбас кылып,
Жаратпайбы мезгилди учпас кылып.
Балалыкка алпарчы, атакебай,
Баштагыдай тору атка учкаштырып.

Жылкы айдайлы жылгадан күлүк минип,
Жылдыз жанган түндөрдү сүрүп кирип.
Жаз тосолу ак карлуу чокулардан,
Жакшы тилек, максатты үмүт кылып.

Тай минейин олтуруп ээрине бек,
Талды-Булакка баралы шеринелеп.
Кара шагыл үстүндө үч түп болгон,
Карагаттар баягы териле элек.

Камыштуу сай, Бакай-Таш, Бөлөк-Дөбөм,
Кара жамгыр төкчү эле көнөктөгөн.
Түбөлүктүү жашайт деп мен силерди,
Түк оюма келбептир өлөт деген.

Түк билбепмин, бала экем түшүнбөгөн,
Тирүүлүк жок турбайбы үзүлбөгөн.
Тактайында отурчу энемди эстейм,
Тамекисин колунан түшүрбөгөн.

Салып дүрбү көздөрү тешилчү эле,
Садагам деп, сарым деп эзилчү эле.
Көк чермейин жыттасам күнгө тозгон,
Көмөч нандын жытындай сезилчү эле…

Кенендерим, асылым, эсилдерим,
Келип турат азыр да кечир дегим.
Карай берип кайтчудай жолуңарды,
Картайыптыр наристе сезимдерим.

Баарын өзүм башкарып, билем деген,
Баштагыдай тайрактап жүрөм деген.
Эрке талтаң учурум эчак көрсө,
Ээрчип ыйлап кетиптир силер менен.

“Жашап жаткан уяңды бузбас кылып…” алгач бул жерде - Адабий Ордо жарыяланды.