Боз-Айгырдын боз бороон

Боз-Айгырдын боз бороону ыркырап,
Боздогондо ботодой бир буркурап.
Бу дүйнөдө жалгыз өзүм калгансып,
Буулугамын жазылбаган ыр сымак. 

Кара талдын карт бутагын жапырып,
Карды-кардай, чаңды-чаңдай сапырып.
Жаалы күчөп, жанып сабап келгенде,
Жашынчу жер таппай турат макулук. 

Бороон! Бороон! Сен качанкы боз бороон.
Бойго жеткен ашыктарга дос бороон.
Урпак келсе кубанычтан удургуп,
Узаганда уңшуп ыйлап коштогон. 

Сен экөөбүз бир көчөгө түшүп эй,
Сен экөөбүз чүкө ойночук үшүбөй.
Караңгыда жан-жагымдан ышкырып,
Кадимкидей караан элең кишидей. 

Сен экөөбүз коюн-колтук алышып,
Сен экөөбүз ат жалында жарышып.
Үзүлчүдөй эс-акылдан кыз сүйдүк,
Үстүбүздөн бурганактап кар учуп. 

Чогуу бастык тобокелдеп дарчыдай,
Чогуу актык чоң турмушка тамчыдай.
Ынак досум бирок бүгүн негедир,
Ыркырайсың мени жутуп алчудай. 

Албууттанбай токто бороон, токтогун,
Ал кездеги апам тиккен жок тонум.
Жылас болуп өткүр кезим, өрт кезим,
Жылуулукту самап калган окшодум. 

Боройлоп да, борошолоп жыл чубап,
Бороон! Бороон! Токтоор эмес бул чунак.
Боз-Айгырды ашып кетип баратат,
Бороондогон кайран гана курч убак.