(эссе)  Таң атып баратканына суктанам. Күн сайын. Бала кезимен эрте турмай адатым бар. Энем кичинемде койбой тургузчу. “Намазың каза болот”, “Кана, Төрөжан, оп-пирим деп тура…

Мырзанын жайкы өргүүсү аяктап, түштүктү көздөй аттана турган учуру келди. Адатта, үй-бүлө, кужураган бала-чака жана дос-туугандар менен өткөн жаркын күндөр бир көз ирмемдей эле тез…

(эссе) Тургандардын бири мага кайрылып калды:  – Ай, ким түшөт астына энеңди койгону? Ким жаткырат? – Мен өзүм түшөм, – дедим да казылган көргө секирип…

(эссе)  Жайлоого келебиз. Эс алганы. Кымыз, сүт, айран ичкени. Эт-сет жегени. Ушул үчүн гана келебиз, убактыбыз ушуга гана кетет, ушуга гана жетет. Ага аябай жетет….

(эссе)  “Өмүр. Өлүм”. “Өмүр бар, демек Өлүм бар”. Болгону, аралыгы ар кандай. Жашоонун бул туруктуу философиясын атам заман, алмустактан эч ким, эч качан башкача кылып…

(эссе) Айыл ичин ала-шалбырт аралап, күндүн көзү аздап жылымтык мээримин чачырата жымыңдап, чар тарап өзүнчө бир ажайып кооздукка бөлөнүп, ал ажайып кооздуктун көркүнө көрк кошуп,…

“Бала кездеги илимиң таш бетине чегилген сүрөт сыңары”.(СААДИ). (эссе) “О, өлүгүңдү гана көрүп берейин! Кымындай кылган кызматың жок, каякта эле жүрөсүң үй бетин көрбөй, тентип?!”…

(эссе) Май айынын ортосунан ооп калган мезгил болчу. Табигат баягысындай эле түрлүү түскө кубулуп, анысы адамзатка жетишсиз болчудай, канат каккан куштардын не бир мукам үнү…