Экөөбүз…
Тоо башына түшүп келип,
маңдайымды күн өптү…
Чачымды улам чача берип,
жылуу шамаал жүдөттү.
Ошонусу жакты мага,
күн да шамаал күлгөндө,
ушул аалам кандай сулуу,
сен жанымда жүргөндө…
Буудай аңыз… Бир кулак суу…
Ойдолоду… Шоктонду…
Жалт деп карап… Жылт деп кулап…
Кылт деп жылып жок болду…
Чегирткелер кубангандан,
куурайлардан жылмышты…
Алдыбызга өзүлөрүн,
гүл ордуна ыргытты…
Сайдагы суу шаркыраган,
ырдап турду … Тынган жок…
Экөөбүздү жактыргандан,
бир ордунан жылган жок.
Экөөбүздү тоолор сүйөт…
Шамаал сүйөт… Күн сүйөт …
Экөөбүздүн дем алуучу,
абабыз да бир жүрөт…
Жыгылгамын… Түзөлгөмүн…
Мүдүрүлгөм… Жаңылгам…
Сенин жаның менин жаным,
бөлө албаймын жанымдан…
Ушул жашоо чалды-куйду,
тагдырлар көп адашкан…
Экөөбүздүн таалай үчүн,
экөөбүздү жараткан…
