“Сезбей калгам сенин бары-жогуңду…”
* * *
Сезбей калгам сенин бары-жогуңду,
Муздай тоңдум, мен баарынан соолуктум,
Жакшы сапка жазыларың каалагам,
Өкүнгөнүм – ырларымды ооруттуң.
Кусаланбайм, балким, сени эстесем
Калем сыздап, муздак манжам кармаган,
Толкуп ташып жазбайм укмуш сүйүүнү,
Токтоо тарткан тоң адамга айланам.
Жел кемедей жеңил ойлуум, жакшы кал,
Билем сени, жаңы сүйүү токуйсуң,
Бир мезгилде түшүнгөндө турмушту,
Тоң көз менен ырларымды окуйсуң.
