#35-36 (55 сөз)

#35 Таш кызыгы

Чоң атам кечинде очок жанындагы ысыган ташты алып, мен жатчу төшөнчүнүн ылдыйкы астына коюп койду.

– Эмнеге? – деп сурадым чоң атаман.

– Эртең менен бутуң тоңбосун, – деп койду.

Жылдар өтүп, чоң атам кетти. Кыштын бир таңында босогодогу ошол ташты кучактап отуруп, анын жылуулугу ташта эмес экенин түшүндүм.

Айрым адамдар кетет. Бирок берген жылуулугу таш кызыгындай узак сакталат.

#36 Эски очоктун күлү

Үй бош калгандан кийин очок да өчтү. Жылдар өтүп, уулу менен келини үйдү оңдоп чыгууну туура көрүштү.

Бирок карыя күлдү тазалаткан жок.

– Эмнеге? – деп сурады небереси.

Карыя унчукпай күлдүн арасын козгоп койду.

– Бул жерде чоң энеңдин колу менен жагылган акыркы от бар… от берекелүү эле.

Кээ бир от өчөт, бирок жылуулугу адамдын көңүлүндө калат тубайбы.