#25 Сагындым Жазымды

Жарадар жыландай, жаз, сага сойлоп кирдим.
Жалбыз жыттуу арыгың кыялда бойлоп кирдим.
Дүрбөлөң түшкөн дүйнөнү ойлоп кирдим.
Тирүүлүккө көзүм тойбой кирдим.

Жаз, келатасың Найман энедей,
Жүрөгүңө кадалып,
Манкурттук жебелер.
– Атпа, атпа, Жаз энени,
Пенделер, кеңкелес!
Атылган октон, жарылган чоктон,
жалындап оттор,
Жаз ыйлап келатат…
Адамдар үчүн…
Жаз күлүп келатат,
Мээрими агылып…
Ээлигип, кагылып…
Көктөмдү сүйүүлөр күтүшү лаазым,
Кел, күлкүлөр менен жазым…

Боюмду күзгүдөн көрүүгө зарыктым,
Чачтарым жел күтөт сылаган.
Сагындым жамгырдын тамчысын,
Жапжашыл адырлар кырлардан,
Чуркаган күндөрүм,
Кайдасың?
Күнүмдү жылмайган,
Айымды нур чайган…
Сагындым Жазымды
сырттагы…

Суналган боюма үргүлүп,
Күн болуп тиет кызым чыгыштан,
жаркырап, жылмайып.
– Кандайсыз, Апа!?
– Жатам… Шүгүр, Кудайга!
Неберелер үндөрү таптаза, шыңгырак!
Кулактын түбүндө, булактын үнүндөй күлкүлөр
Угулат…
Уулумдай, … балам да… көзүмдү караган. Жакшылык санаган баары адам, желеден жазышат…
Ошентсе да Жаз сени сагынам… Сырттасың. Мен үйдүн ичинде. Жатамын ичим жеп.
Эрибей калган бир муштум кыш карындай, күтөмүн Жаз жамгырын…
Байчечек гүлүндөй үмүттөр жүрөгүм ээлеген,
Көңүлүм көтөрөт дембе-дем.
Өзүмө дем берем…
А сыртта…
Үмүткөр мен күткөн бүчүрлөр,
Бадамдар, өрүктөр, алчалар гүлдөгөн! 

Жазга жолугамын, ал мени жашыл көйнөк тосуп алат..
Учушат көпөлөктөр кадамымдан…
Тай-тай, тай! Жаз менен жарышып,
Наристе баладай басууну зарыгып күтүп жатам…
Тай… Тай… Жаз…