Ичик

Арымында турмуш деген сапардын,
Азбы-көппү бакыт даамын тата алдым.
Антсе деле кусам артат кай бирде
Ат жыттанган ичигине атамдын.

Кабый тиккен кара көрпө, оор, узун,
Кайдан билсин кадырыңды доор ушул?
Кайран ичик кар-бороонду сездирбей,
Карагердин кошо жапчу соорусун.

Күн шашкеде кайтып келип жылкыдан,
Күрс жөтөлүп тээ эшиктин сыртынан.
Жаш чагында көкбөрүдөн жыгылып,
Жарыктыгым бир бутунан сылтыган

атам кирип, айтчу кеби: Кургур, а,
Аталуулар алты тойду тургула!
Анан бизге жаап жатса ичигин,
Аттын жыты өрдөп кетчү мурдума.

Дүрүлдөйт от темир меште, төрдө жүк,
Дүнүйөбүз бир кичине бөлмөлүк.
Эски ичикти талашчубуз уядай,
Эжем экөөбүз эки күчүк өңдөнүп.

Жазбы, кышпы жалаң малга кийилип,
Жака-жеңи даакы болуп сүрүлүп.
Ал ичикке сиңип бүткөн далай жыл,
Атам менен аттын жыты биригип.

…Тобо кылам, аппак төшөк жатканым,
Толгоп сезим тээ балалык чактарым…
Атырдан да жыттуу болгон миң эсе,
Андай жытты бирок такыр таппадым.