“Буюмбу, адам болсун, суранарым…”

* * *

Буюмбу, адам болсун, суранарым,
керексиз деп санасаң, керексиз де!
Туш келди жашасын деп, Кудай дагы,
туш келген нерселерди берет бизге!

Баш тарткын кереги жок нерселерден,
баарын айт учурунда, кечкенде кеч!
Жоголсоң, жоктобогон, эстебеген,
жандарга жаман болгон эчтеке эмес!

Ыйлаба, ыйлабагын, мүңкүрөбө,
керексиз бизге тиги, ушул дагы…
Кеменгер, кенен деген дүйнө деле,
өзүнө керек болсок, утурлады.

Билесиң, биз экөөбүз жаза бассак,
дүйнө азыр ый артынан ый чакырат.
Адамдын колу менен жашоо, максат,
сатылат, кыркылат же кыскартылат.

Кейибе күлүп, сынап караганга,
көп болсо, жаман сөзгө башың бышат.
Акты “ак” деп айта албай көп адамдар,
каранын “кара” экенин жашырышат.

Буюмбу, адам болсун, суранарым,
керексиз деп санасаң, керексиз де!
Туш келди жашасын деп, Кудай дагы
туш келди нерселерди берет бизге!