“Эсендикте жүргөнүмө сүйүнүп…”

* * *

Эсендикте жүргөнүмө сүйүнүп,
Эртели-кеч оокат-аш деп жүгүрүп.
Элеттеги алакандай айылда,
Эл катары өтүп жатат тирилик. 

Эл катары үй-бүлөм бар, жарым бар.
Эл катары бирин-экин малым бар.
Кыйма-чийме чатырлары жабылган,
Кыялымда эки кабат тамым бар.. 

Эл катары ашка-тойго барамын,
Эсептелип акча менен кадамым.
Ар бир жазда ойлоп коём, а бирок,
Азыр деле тигиле элек дарагым. 

Жалган айтып батпасам деп күнөөгө,
Жаман айтып албасам деп бирөөгө.
Чыгып барам тепкичинен турмуштун,
Чымын жанды коюп коюп күрөөгө. 

Жашап келем бирди экиге кошсом деп,
Жан жагымда душман турат достон көп.
Жарым айтат: “Эл катары мен деле,
Жаңы жылды чет өлкөдөн тозсом деп”. 

Аман болсок жетебиз деп ага да,
Андан көрө өмүр берсин садага.
Капаланбай бир аз чыдап тургун деп,
Карала уйду айдап жөнөйм бадага. 

Ууру кылбай, ак мээнеттин нанын жеп,
Уул-кызыма эртеңкинин камын жеп…
Эл ичинде тирүүлүгүм ошолдур,
Эгер уксаң мен жөнүндө айың кеп.

Не кыламын бирөөлөргө ор казып,
Не кыламын бирөөлөргө тор жазып.
Эки чыны карандай чай ичсем да,
Эл катары жүргөндүгүм зор бакыт.