Автор: Апышева Назгуль

Айлана жарык, жылдыздар калган суюлуп, Аппак парда желге ойнойт тынбай куюлуп. Апакем сааган сүттүн үнү шырылдап, Чакага түшүп жатканы турду угулуп. Атакем айдап койлорду кетти…

Кармашкан колдор кан жүгүртүп сезимге, Айттырбай билип, жүрөгүң кетип эзиле. Акырын сүйлөп, азгырса ыйык көз караш, Ашыктык оту айланып күүгө чертилсе. Адашпай колдор кайрадан чогуу…