Көрүүлөрдүн саны: 52
Кышкы кечте короо таптап
Күрткү кечсек деле биз,
Уу-дуу түшүп аттап-буттап
Үйгө тентип келебиз.
Чаналарды чанып салып
Чоң энемдин төрүндө
Чогуу угабыз жомокторду
Чомпуш Иван жөнүндө.
Укпамышка салып коюп
Чакырганда апабыз.
Түн оосо да сөздү тыңшап
Демибизди басабыз.
Жомок бүттү. Жатыш керек.
Жок да, кайдан уктамак?
Жаңыларын баштаса деп
Жабышабыз тытмалап.
«Таң атканча айтмак белем?» –
дейт чоң энем күбүрөп.
Анысына көнмөк белек,
«Айтчы!» дейбиз кибиреп.
Которгон Ж. Касаболотов
-
(1895–1925)
Улуу орус акыны, орус адабиятынын тарыхындагы эң таанымал жана эл сүйгөн лириктердин бири. Анын чыгармачылыгы орус жаратылышына, айыл турмушуна, махабатка жана мекенге болгон чексиз сүйүүгө сугарылган. Ал өзүн «акыркы айыл акыны» деп атаган.
-
Журналист, акын, талдоочу, котормочу. 1996-жылы КУУнун журналистика факультетин бүтүргөн. 1994-жылы жаш акындардын Табылды Муканов атындагы сыйлыгына, 1999-жылы КР президентинин журналисттер үчүн чыгарылган “Алтын калем” сыйлыгына, КР Ардак грамотасына ээ болгон. “Алтын калем” адабий сыйлыгынын 2024-жылдагы сын жанры боюнча жеңүүчүсү.
“Самурай кылыч – жүрөгүм” ыр китеби жана сын макалалары кирген “Сын китеп” китеби жарык көргөн.
Мыкты котормо болуптур. Баланын бал тилине салып ыр, жомок жазган өтө кыйын. Котормо андан бешбетер кыйын. Баланын бал тилин тапкан Есининге дагы, Касаболотовго да бали.