Иосиф Бродский: “Дербиштер”

Чиркөөнү, мазарларды,
шарап-шаң жүргөн жерди,
айтылуу базарларды,
алтындан күмбөздөрдү,
бар-жокту жандап өтүп,
Меккени, Римди таштап,
көгүлтүр Күндү ээрчип,
дербиштер бара жатат.
Бүкчүйүп, жүдөп, кирдеп,
өбөктөйт өз демине,
таң атат жүрөгүндө,
Күн батат көздөрүнө.
Чөл ырдайт алар өтсө,
чагылган учурашат,
кыйкырып жылдыз көктөн,
куштар да кужурашат:
өзгөрбөйт, өзгөрө албайт,
ак кардай жанат дүйнө,
көлкүлдөп көзүңдү алдап,
ак бойдон калат дүйнө,
карандай калпы менен,
түбөлүк калат анан,
карматпай кайкый берген,
чеги жок санат аалам.
Өзүңө, Кудайга да,
пайда жок ишеничтен.
…Оң, демек, куру армандан
куралган жолго түшкөн…
Күн болот Жер үстүндө,
ак таңдар атпай койбойт.
Жоокерлер көрүстөндө.
Акындар арга болбойт…

Которгон Нарсулуу Гургубаева